Grudzień 2009

Święta Bożego Narodzenia, czyli co?
Justyna Serafin

Adwent to dobry czas
ks. Kacper Radzki

Najnowszy polski przekład Pisma Świętego – w pierwszą rocznicę ukazania się
ks. Ryszard Zawadzki

„Pan Tadeusz” – burzliwe dzieje rękopisu
Barbara Lekarczyk-Cisek

Wsłuchiwać się w Słowo i modlitwę
kard. Zenon Grocholewski

„Do duszy spływa spokój” – z dziejów pewnej szkoły
Anna Sutowicz

Dyskutowali o ciele
Adam Kwaśniewski

Portret kardynała
Władysław Kalityński

Święta Renifera?
Krzysztof Bramorski

Galerianki
Marta Nowakowska

Co różni rodzinę chrześcijańską od innych rodzin?
Z ks. Stanisławem Paszkowskim rozmawia Bożena Rojek

Jego Eminencja Ksiądz Henryk Kardynał Gulbinowicz doktorem honoris causa wrocławskiej Akademii Medycznej
Arkadiusz Förster

O. Stanisław Golec odszedł do Domu Ojca
Marek Zygmunt

Strona główna

Archiwum

Portret kardynała
Władysław Kalityński


Kim jest kardynał Henryk Gulbinowicz? Po dziesiątkach publikacji na temat życia i działalności emerytowanego arcybiskupa Wrocławia, takie pytanie mogłoby wydawać się nie na miejscu. A jednak, jak świadczy książka „Z Wilna do Wrocławia. Z kardynałem Henrykiem Gulbinowiczem rozmawia Rafał Bubnicki”, pytanie to nie jest bezpodstawne. Bynajmniej nie dlatego, że książka ujawnia jakieś „tajemnice” życia kardynała Gulbinowicza i idąc śladem – częstych obecnie tego typu publikacji – tropi „sensacyjne” wątki w jego biografii. Wprost przeciwnie. Wybierając zdarzenia z bogatego życiorysu kardynała, autor rozmów tworzy subiektywny portret jednej z najważniejszych postaci polskiego Kościoła w XX wieku. Jest to portret narysowany kilkoma wyrazistymi kreskami, który drążąc sens zdarzeń, pokazuje religijno-społeczny wymiar działalności kardynała Henryka Gulbinowicza.

Jakie to zdarzenia? Najpierw wileńska młodość naznaczona życiem w wieloreligijnym i wielokulturowym środowisku, gdzie na co dzień Polak spotykał Białorusina i Żyda, Ormianina i Tatara. To środowisko kształtowało osobistą kulturę, ale i wrażliwość na ludzi o innej wierze i obyczaju, uczyło tolerancji i budowało światopogląd katolicki w dyskursie z nimi. Na tym tle pokazana jest wojna i okoliczności sfałszowania metryki przyszłego kardynała, o czym zawsze wiedzieli kościelni przełożeni, a późno dowiedzieli się wierni archidiecezji wrocławskiej. Drugi rys subiektywnego portretu to czasy „Solidarności” i zaangażowanie kardynała Gulbinowicza w poparcie dla opozycji demokratycznej, gdzie punktem węzłowym – trzymającym w napięciu jak kryminalna opowieść – jest historia ukrycia 80 milionów dolnośląskiej „Solidarności”. Stała się ona powodem planowanego zamachu na wrocławskiego arcybiskupa, przygotowywanego przez oficerów Służby Bezpieczeństwa. Warto o tym przypomnieć, gdyż planowane działania terrorystyczne wyprzedziły o kilka miesięcy zamordowanie księdza Jerzego Popiełuszki. I wreszcie trzeci segment portretu, czyli organizowany przez Kardynała wrocławski Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny w 1997 roku, wydarzenie religijne o wymiarze światowym, które podsumowywało doświadczenia z ustrojami totalitarnymi wyniesione przez europejskie Kościoły. Kodą do tych tekstów są kończące książkę rozmowy o papieżach Janie Pawle II i Benedykcie XVI, które odbyły się w kwietniu 2005 roku.

Książka Rafała Bubnickiego, wieloletniego korespondenta „Rzeczpospolitej” na Dolnym Śląsku, niewątpliwie nie jest opowieścią hagiograficzną. To żywy portret Kardynała Gulbinowicza zachęcający czytelnika do dyskusji i przemyśleń, do refleksji i porównań. Przypominający wydarzenia historyczne i skłaniający do przyjrzenia się im powtórnie. Bo chociaż dzisiaj często kwestionowane jest powiedzenie o historii nauczycielce życia, to jednak nad historią i rolą w niej znanych postaci warto się zastanowić.

Z Wilna do Wrocławia. Z kardynałem Henrykiem Gulbinowiczem rozmawia Rafał Bubnicki. Wydawnictwo Oświatowe ATUT. Wrocław 2008