Październik 2006

Ks. kard. Marian Jaworski doktorem honoris causa Papieskiego Wydziału Teologicznego

Jestem cały Twój...
Mariola Marynicz-Hyla

Pożegnanie papieża
Wanda Spalińska

Jesteśmy powołani do dzieł miłosierdzia
Ks. Stanisław Pawlik

Milenium Chrztu Polski na Dolnym Śląsku
Stanisław A. Bogaczewicz

Na płaszczyźnie wiary, osobowości i umysłu
Z siostrą Ewą Józefą Jezierską rozmawia Bożena Rojek

Ekologia – temat także chrześcijański?
ks. Andrzej Dańczak

Kamień odrzucony stał się głowicą węgła
Piotr Stefaniak

Piękne spotkania pod okiem św. Macieja
Aleksandra Kuropka

System penitencjarny – między zemstą a społeczną obroną
Piotr Wróbel

W osadzie wytwórców żerdzi
Artur Adamski




Strona główna

Archiwum

Ks. kard. Marian Jaworski doktorem honoris causa Papieskiego Wydziału Teologicznego



Ks. kardynał Marian Jaworski urodził się 21 sierpnia 1926 r. we Lwowie. Tu uzyskał w 1945 r. świadectwo dojrzałości i został przyjęty do Arcybiskupiego Wyższego Seminarium Duchownego. Po przymusowym wysiedleniu ze Lwowa, dalszą formację seminaryjną otrzymał w Kalwarii Zebrzydowskiej, dokąd przeniesiono lwowskie seminarium duchowne. W 1950 r. przyjął święcenia kapłańskie z rąk ks. arcybiskupa Eugeniusza Baziaka. Po rocznej pracy w charakterze wikariusza w Baszni Dolnej, został skierowany na dalsze studia na Wydziale Teologicznym UJ, gdzie w 1952 r. uzyskał stopień doktora teologii, przedkładając rozprawę: "Rozwój poglądów Józefa Geysera na zasadę przyczynowości. Studium krytyczne". W 1953 r., po rocznej pracy duszpasterskiej w Poroninie, podjął studia na Wydziale Filozoficznym KUL, które uwieńczył w 1955 r. doktoratem z filozofii na podstawie rozprawy: Arystotelesowska i tomistyczna teoria przyczyny sprawczej na tle pojęcia bytu.

W latach 1956-1958 ks. Marian Jaworski był kapelanem ks. abp. Eugeniusza Baziaka. Równocześnie prowadził wykłady w kilku seminariach diecezjalnych i zakonnych. W latach 1961-1967 wykładał na Wydziale

Filozofii Chrześcijańskiej KUL. W 1966 r. habilitował się na Wydziale Filozofii Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie na podstawie dorobku naukowego i rozprawy pt. "Poznanie religijne Boga według Romano Cuardiniego".

W latach 1974-1982 pełnił obowiązki dziekana Papieskiego Wydziału Teologicznego w Krakowie. W tychże latach uzyskał nominację na profesora nadzwyczajnego, a potem zwyczajnego. W tym czasie w imieniu władz kościelnych prowadził niezwykle trudne rozmowy z władzami PRL, zmierzające do regulacji statusu cywilnego Akademii oraz innych kościelnych uczelni w Polsce, w tym Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu.

W 1982 r. został wybrany pierwszym rektorem nowo erygowanej przez papieża Jana Pawła II Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Funkcję tę pełnił do roku 1988.

W 1984 r. został mianowany biskupem tytularnym Lambesi i Administratorem Apostolskim w Lubaczowie. Sakrę biskupią otrzymał 23 czerwca 1984 r. w Katedrze na Wawelu. Konsekratorami byli: ks. kard. Franciszek Macharski, ks. abp Henryk Gulbinowicz i ks. bp Jerzy Ablewicz. W 1991 r. został mianowany arcybiskupem i metropolitą lwowskim obrządku łacińskiego. W latach 1996-1998 był także administratorem apostolskim diecezji łuckiej. Ojciec Święty Jan Paweł II ogłosił 28 stycznia 2001 r., że ks. arcybiskup Marian Jaworski został wyniesiony do godności kardynalskiej in pectore na konsystorzu w 1998 r.

Znany z twórczego zaangażowania w licznych posiedzeniach i konferencjach Episkopatu Polski i Ukrainy oraz krajów Europy Środkowowschodniej, ks. kardynał Jaworski przynależy do wielu towarzystw, komisji i sekcji. Jest także laureatem wielu nagród i wyróżnień oraz doktorem honoris causa Uniwersytetu Ruhry w Bochum (1985 r.), Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie (2002 r.) i Wydziału Teologicznego Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie (2006 r.). Jest autorem sześciu książek i ok. 150 ważniejszych studiów, rozpraw i artykułów naukowych. W całokształcie Jego działalności nie sposób pominąć cennej i owocnej pracy duszpasterskiej w formie niezliczonych rekolekcji, kazań, konferencji i wykładów. Jako profesor filozofii, ksiądz kardynał miał znaczny wkład w zapoczątkowanie i rozwój polskiej fenomenologii religii oraz wskazanie na niezbywalną rolę sacrum w tworzeniu ludzkiej przestrzeni sensu. Jako rodowity lwowianin i pasterz ziem kresowych, jest także przedstawicielem tych kapłanów archidiecezji lwowskiej, którzy po trudnych doświadczeniach wojennych budowali struktury kościelne na ziemiach Zachodnich i Północnych, zwłaszcza w Archidiecezji Wrocławskiej.