Wrzesień 2001

Początek wielkiego przełomu
Rozmowa z kard. Marianem Jaworskim, metropolitą lwowskim

Nowi polscy błogosławieni


Kresy południowo-wschodnie
Grzegorz Gaczyński

Diakonat stały w Kościele w Polsce
Marek Marczewski

Kim jest diakon?
ks.Piotr Nitecki

Wychowanie uczniów do uczestnictwa w życiu Kościoła
ks. Marek Zołoteńki

Dzieci bez wieku
Anna Maria Teresa

Koncert w szkole
Marek Rusinowski

Jak żyli mieszkańcy średniowiecznego Wrocławia
Anna Sutowicz

Racjonalne kłamstwo
ks. Stanisław Ławrynowicz

Jestem istotą społeczną
Natalia Telejko

Duszpasterstwo Akademickie - co to jest?
ks. Ryszard Słowiak




Strona główna

Archiwum

Nowi polscy błogosławieni


Błogosławiony abp Józef Bilczewski

Józef Bilczewski, ksiądz arcybiskup lwowski obrządku łacińskiego, ur. 24 IV 1860 r. w Wilamowicach, diecezja krakowska, w ubogiej rodzinie rolniczo-rzemieślniczej. Po ukończeniu w 1880 r. szkoły średniej w Wadowicach, wstąpił do Seminarium Duchownego w Krakowie. Tu otrzymał święcenia kapłańskie 6 VII 1884 r. Studia specjalistyczne teologiczne odbył w Wiedniu, kontynuował w Rzymie i zakończył doktoratem w 1886 r. Nadto w Wiecznym Mieście i w Paryżu poświęcał się badaniom archeologicznym. W 1890 r. habilitował się na Uniwersytecie Jagiellońskim. W roku następnym został profesorem Uniwersytetu Lwowskiego, później zaś dziekanem Wydziału Teologicznego, a w 1900 roku rektorem tej uczelni. 17 grudnia 1900 r. został mianowany arcybiskupem lwowskim obrządku łacińskiego. Zabiegał o wysoki poziom duchowy kapłanów i wiernych. Wychował szeregi światłych księży i podniósł poziom moralny swej archidiecezji. W tym celu podejmował częste wizytacje pasterskie i wydawał bogate treścią i piękne w formie listy pasterskie. Stanowiły one prawdziwie głębokie rozprawy naukowe na aktualne tematy dotyczące życia religijnego. Systematycznie przedstawiał w nich prawdy wiary, zwalczał błędy i naświetlał zagadnienia etyczne. Ze szczególną troską i miłością odnosił się do młodzieży. Również włączał się czynnie w pracę społeczną Kościoła. Chętnie brał udział i sam organizował związki i stowarzyszenia religijne, zawodowe i dobroczynne. Lata I wojny światowej boleśnie uderzyły w jego archidiecezję. W tym szczególnym okresie okazał prawdziwie samarytańską postawę wobec potrzebujących. Jednak wiele owoców jego działalności zniszczyła zawierucha wojenna, ale też z nieustępliwą wytrwałością podejmował wysiłki, w celu ich reaktywowania. Zapadł na złośliwą anemię i całkowicie zdany na wolę Bożą zmarł 20 III 1923 r. Według własnego życzenia pochowany został pomiędzy ubogimi na Cmentarzu Janowskim we Lwowie. Jego głębokie życie wewnętrzne znamionowała modlitwa, praca i zaparcie się siebie. Odznaczał się na co dzień wielką dobrocią, miłością, gorliwością o zbawienie dusz, bezinteresownością i wyrozumiałością. Zachęcał, aby "Nie z ludźmi walczyć, jeno z błędami"; aby "Panu Bogu dawać zawsze pierwsze miejsce w naszej myśli i sercu! Nie tracić Go nigdy z oczu!". Jak prawdziwy uczony zaznaczał, że "nic bardziej religii nie szkodzi, jak powierzchowna jej znajomość". A był uczonym wysokiej klasy o międzynarodowej sławie. Ideą przewodnią jego badań archeologicznych było stwierdzenie tożsamości wiary i struktury nowożytnego Kościoła z Kościołem katakumb. Życiem swoim i przekonaniem potwierdzał prawdę, że głęboka wiedza jest pomocą do osiągnięcia świętości. Rozpoczęty 17 IV 1959 r. proces informacyjny, przesłany został do Rzymu i urzędowo otwarty 23 II 1963 r. Zbieranie pism księdza arcybiskupa Bilczewskiego, ich ocenę i tłumaczenie ukończono w maju 1986 r. Uroczystości beatyfikacji dokonał papież Jan Paweł II we Lwowie 26 czerwca 2001 r.



Błogosławiony ks. Zygmunt Gorazdowski

Ks. Zygmunt Gorazdowski urodził się w Sanoku l listopada 1845 roku. Od dzieciństwa ciężko chorował na nieuleczalną wówczas gruźlicę. Po ukończeniu gimnazjum w Przemyślu podjął studia prawnicze na Uniwersytecie we Lwowie, które przerwał na dru-gim roku wstępując do Semina-rium Duchownego we Lwowie. Po ukończeniu teologii, ze względu na gwałtowne nasilenie się choroby płuc i niebezpieczeństwo utraty życia, dopiero po dwuletnim intensywnym leczeniu otrzymał święcenia kapłańskie 25 lipca 1871 roku w Katedrze Lwowskiej. Już w na pierwszych placówkach pracy duszpasterskiej dał się poznać, jako człowiek mający wyjątkowy charyzmat kapłańskiej i charytatywnej służby. Tak np. w czasie szalejącej w Wojniłowie epidemii cholery, z zupełnym zapomnieniem o sobie spieszył chorym z pomocą, a zmarłych własnymi rękami wkładał do trumny. Od 1877 roku rozpoczął niezwykłą działalność kapłańską i dobroczynną we Lwowie. Najdłużej, bo ok. 40 lat pracował tu w parafii św. Mikołaja. Będąc człowiekiem głębokiej modlitwy, z niezwykłą żarliwością duszpasterską i apostolską podejmował wciąż nowe inicjatywy, a nadzwyczajna wrażliwość na ludzkie cierpienie przynaglała go do konkretnych działań. W tym czasie jako wikary, administrator, a potem proboszcz, podjął w wielu szkołach pracę katechetyczną. Również angażował się w pracę wydawniczą i redaktorską. Wydał kilka edycji opracowanego przez siebie Katechizmu, katolickie Zasady i przepisy dobrego wychowania dla rodziców i wychowawców, Rady dla młodzieży, artykuły. Założył też Towarzystwo Bonus Pastor wspomagające pracę kapłanów. Zainicjował czy wprost ufundował we Lwowie szereg dzieł chrześcijańskiego miłosierdzia takich jak: Dom pracy dobrowolnej dla żebraków, tanią Kuchnię Ludową, Zakład dla nieuleczalnie chorych i rekonwalescentów, Internat dla ubogich studentów Seminarium Nauczycielskiego, Zakład Dzieciątka Jezus dla samotnych matek i porzuconych niemowląt, katolicką, polsko-niemiecką Szkołę św. Józefa. Żarliwość kapłańska i heroiczna miłość do bliźnich, zwłaszcza ubogich i cierpiących sprawiła, że Błogosławiony Zygmunt do prowadzenia powyższych dzieł powołał dnia 17 lutego 1884 roku zakonne Zgromadzenie Sióstr Świętego Józefa. Zgromadzenie to idąc ściśle po linii charyzmatu swego Założyciela prowadzi szereg zakładów wychowawczych, angażuje się w pracę katechetyczną i oświatową. Siostry podejmują służbę wśród chorych, cierpiących, ubogich różnorakim rodzajem ubóstwa. Swoją działalność Zgromadzenie prowadzi w Polsce, Niemczech, Francji, Włoszech, na Ukrainie oraz na misjach w Afryce i Ameryce Płd. Proces beatyfikacyjny ks. Zygmunta Gorazdowskiego rozpoczął się w Archidiecezji Lwowskiej dnia 29 czerwca 1989 roku. Dnia 26 czerwca 2001 roku Ojciec Św. Jan Paweł II dokonał we Lwowie beatyfikacji Księdza Zygmunta.