Marzec 2005

Nawrócenie w Roku Eucharystii
Fragment Listu pasterskiego na Wielki Post 2005
ks. abp. Mariana Gołębiewskiego


Dary Zmartwychwstałego
ks. Mariusz Rosik

Jakie radio katolickie?
Krzysztof Kunert

Kaplica Świętych Schodów w Sośnicy
ks. Mieczysław Kogut

Bez miłości człowiek wariuje?
Józef Augustyn SJ

Eucharystia – pełnia życia dla członków Kościoła
ks. Wiesław Wenz

U świętego Józefa we Wrocławiu
Piotr Stefaniak

Myśląc o Pasji Mela Gibsona
Mieczysław Pater

Czym jest harcerstwo?
ks. Sebastian Ligorowski

Naród ogłupiony. Polacy w dniu śmierci Stalina
Wojciech Trębacz
Franciszkanie na Karłowicach
Rozmowa z o. Tobiaszem Piećko

Ewangelizują przez muzykę i śpiew
Bożena Rojek

Czy św. Łukasz czytał Homera?
ks. Rafał Kowalski




Strona główna

Archiwum

Nawrócenie w Roku Eucharystii
Fragment Listu pasterskiego na Wielki Post 2005
ks. abp. Mariana Gołębiewskiego



Wielki Post to czas naszego duchowego odrodzenia i nawrócenia. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię! – czytamy na początku Ewangelii św. Marka (1,14). Na kartach Pisma Świętego zarówno Starego jak i Nowego Testamentu pojawia się często apel: Nawróćcie się!
W dwutysiącletniej historii Kościoła miały miejsca wielkie nawrócenia, począwszy od setnika pod Krzyżem, na którym umierał Zbawiciel świata, aż po nawrócenia ostatnich dni. Chodzi w tym wypadku o pierwsze nawrócenie, które prowadzi do przyjęcia chrztu. W życiu chrześcijan powinno mieć miejsce drugie nawrócenie, które dokonuje się w sercach tych, którzy przyjęli już sakrament chrztu św. i przez grzech oddalili się od Boga.


Chodzi w nim przede wszystkim o nawrócenie serc, o pokutę wewnętrzną, która jest radykalną zmianą całego naszego życia (metanoia), zerwaniem z grzechem, odwróceniem się od zła. Takie nawrócenie jest dziełem łaski Bożej i zwykle dokonuje się w spowiedzi sakramentalnej przy konfesjonale (...).

Zwieńczeniem nawrócenia jest spotkanie chrześcijanina przy Stole eucharystycznym. Obecny rok duszpasterski został ogłoszony przez Ojca Świętego Jana Pawła II jako Rok Eucharystii. To właśnie Eucharystia ma być centrum i zwornikiem wszelkich inicjatyw duszpasterskich, podejmowanych w Kościele powszechnym i w Kościołach lokalnych. Jan Paweł II ubogacił Różaniec Święty nowymi tajemnicami; jedną z tajemnic światła jest ustanowienie Eucharystii. Może nas dziwić to stwierdzenie, że Eucharystia została nazwana tajemnicą światła, w niej bowiem chwała Chrystusa jest przesłonięta. Dlatego słusznie sakrament Eucharystii nazywany jest "tajemnicą wiary" w ścisłym i pełnym tego słowa znaczeniu. A jednak przez tajemnicę swego całkowitego ukrycia Chrystus staje się tajemnicą światła, dzięki której wierzący zostaje wprowadzony w głębię życia Bożego. Oświecony słowem Bożym, które czerpie ze stołu Słowa, wierzący zbliża się do stołu Chleba. W perykopie o uczniach z Emaus sam Chrystus – idący z uczniami – zabiera głos, by wyjaśnić wszystkie Pisma, prowadzące do odkrycia tajemnicy Jego osoby (por. Łk 24,27). Ów tajemniczy podróżny zinterpretował im słowa proroków, które miały się wypełnić w osobie Mesjasza. Uczniowie idący do Emaus byli dogłębnie poruszeni słowami – jak się później okazało – Zmartwychwstałego Pana, który im się ukazał. W liturgii Słowa w każdej Mszy św. chodzi również o to, by słowo Boże dotknęło naszego życia i je oświeciło.

Najbardziej oczywistym wymiarem Eucharystii jest uczta, bo Eucharystia narodziła się w Wielki Czwartek na Ostatniej Wieczerzy, czyli w kontekście wieczerzy paschalnej. Uczta ma głęboką symbolikę w Piśmie Starego i Nowego Testamentu. Jest znakiem przyjaźni, braterstwa, zażyłości; jest wyrazem komunii.
Cóż dopiero powiedzieć o Eucharystii, która jest ucztą jedyną i wyjątkową – ucztą zbawienia. W tym kontekście słowa konsekracyjne chleba: Bierzcie i jedzcie... i wina: Pijcie z niego wszyscy... nabierają szczególnej wymowy i stanowią zachętę do wzięcia udziału w tej niezwykłej uczcie, gdzie Ciało i Krew Pana stają się naszym pokarmem i napojem na życie wieczne. Musimy jednak pamiętać, że Eucharystia ma przede wszystkim wymiar ofiarniczy. W niej Chrystus przedkłada nam na nowo ofiarę spełnioną raz na zawsze na Golgocie. Prawdę tę wyraża zwięźle aklamacja po przeistoczeniu: Głosimy śmierć Twoją Panie Jezu, wyznajemy Twoje zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia w chwale. Wszystkie te aspekty Eucharystii łączą się w jednym: jest to tajemnica "realnej" obecności Chrystusa. Kościół niezmiennie głosił tę prawdę przez wieki swej historii bronił jej, odrzucając błędna naukę.


Fragment Listu pasterskiego na Wielki Post 2005 roku ks. abp. Mariana Gołębiewskiego, arcybiskupa metropolity wrocławskiego)