KS GRZEGORZ SOKOŁOWSKI

redaktor naczelny

Ikona wolności

W Fatimie objawiła się Maryja, gdy rozpadał się stary świat i rodziło się imperium zła na wschodzie Europy, będące źródłem napięć i wojen. Maryja stanęła wobec świata jako apostołka wolności przestrzegająca przed zniewoleniem grzechem, także tym, który przybiera postać grzechu społecznego, i wskazująca drogę wyzwolenia poprzez nawrócenie, czyli powrót do respektowania prawa Bożego. Maryja jest dla nas przykładem. W chwili Zwiastowania, jak każdy człowiek obdarzony przez Boga wolnością, stanęła przed trudnym dylematem. Miała przed sobą dwie możliwości. Mogła – w imię wolności negatywnej, odrzucającej wszelkie trudne zobowiązania – powiedzieć Bogu: nie! Mogła też – w imię wolności pozytywnej, uzdalniającej do dobra – przyjąć ów dar. Ona stanęła przed dylematem wszystkich chrześcijan, wszystkich czasów, który zdefiniował 25 lat temu Jan Paweł II podczas „statio orbis” we Wrocławiu: „Czy człowiek może ów ład wolności zbudować sam, bez Chrystusa czy nawet wbrew Chrystusowi?”.

Maryja wybrała trudną wolność z Chrystusem. Dzięki temu jest Ona dla chrześcijan wzorem jako ikona wolności. Wkrótce po Zwiastowaniu, podczas wizyty w domu św. Elżbiety, w hymnie Magnificat wskazała na, oparte na wierze, właściwe rozumienie istoty przemian dokonujących się w świecie. Ich twórcą jest Bóg czyniący „wielkie rzeczy”, okazujący „swoje miłosierdzie z pokolenia na pokolenie dla tych, co się Go boją”; ten Bóg, który „okazuje moc ramieniem swoim, rozprasza pysznych i ich serc zamysły. Strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych”. Jest to orędzie wolności i wyzwolenia, wskazanie drogi, na jakiej człowiek może osiągnąć wolność i jak ją ma mądrze wykorzystać. W Magnificat znajduje swoje odbicie świadomość niebezpieczeństwa wyzysku człowieka przez człowieka i wyraźna Boża solidarność z uciskanymi. Pysze tyranów odrzucających Boga i Jego prawa przeciwstawiona jest wiara ludzi, ufających Bogu i obdarzanych przez Niego dobrami.