KS GRZEGORZ SOKOŁOWSKI

redaktor naczelny

Testament kard. Wyszyńskiego

Wspominając kard. Stefana Wyszyńskiego z racji jego beatyfikacji, postrzegamy go nie tylko w perspektywie historii, ale także przyszłości, w przekonaniu, że trwa nadal z nami, uczestnicząc w kształtowaniu naszej kościelnej i społecznej rzeczywistości. Przed śmiercią przyjmując sakrament namaszczenia chorych 16 V 1981 r., Ksiądz Prymas wyznał: „Testamentu nie piszę żadnego. Przyjdą nowe czasy, wymagają nowych świateł, nowych mocy. Bóg je da w swoim czasie”. Słowa te mobilizują nas do jeszcze większej refleksji nad przesłaniem Prymasa Tysiąclecia, by wydobyć z jego nauczania i postawy te treści, które mogłyby pomóc nam kształtować przyszłość.
Do czasu pełnego kanonicznego uregulowania statusu Ziem Zachodnich, które powróciły w granice Polski po II wojnie światowej, to Prymas Polski zarządzał Kościołem na tych terenach. Kard. Wyszyński podejmował wysiłek, by nieodwracalne fakty prawne miały podstawy moralne. Czynione przez niego starania opierały się na przypominaniu sprawiedliwości dziejowej, która przywróciła ziemie piastowskie w struktury państwa oraz odpowiedzialność nowych mieszkańców za ich rozwój. Prymas kładł także duży nacisk na integrację Ziem Zachodnich z pozostałą częścią kraju. Decyzje papieża Pawła VI z 1972 r. były uwieńczeniem jego wysiłków podejmowanych dla dobra polskiej racji stanu, a utrudnianych, w imię światopoglądowej walki z Kościołem, przez władze komunistycznego państwa. Działalność Kościoła w Polsce kierowanego przez kard. Wyszyńskiego odegrała niemałą rolę w procesie integracyjnym społeczeństwa polskiego po wojnie. Dotyczyło to szczególnie zróżnicowanej ludności na Ziemiach Zachodnich. Kościół ukazywał wartości, które dla zagubionej, rozproszonej i znajdującej się w nowej rzeczywistości ludności były niezmienne i nienaruszalne.
Chronił przez to przed rozpadem osobowości jednostek i rozkładem życia społecznego, ułatwiał samookreślenie indywidualne i społeczne.