KS GRZEGORZ SOKOŁOWSKI

redaktor naczelny

Miłość Ojczyzny

O patriotyzmie możemy mówić, jeżeli przynależność do konkretnego narodu dopinguje do działania. Patriotyzm oznacza miłość do tego, co ojczyste, czyli umiłowanie tradycji, historii, kultury, języka, a także ziemi ojczystej. Zagrożenie tych dóbr staje się próbą patriotyzmu.
Człowiek musi postanowić dochować wierności wartościom niesionym przez naród. By to uczynić, trzeba żyć zgodnie z ustalonym modelem, a przez to przyczyniać się do jego podtrzymania. Dla patrioty model życia narodowego nie jest przedmiotem wyboru. Człowiek decyduje o przyjęciu takiej postawy (wtedy mówimy o patriocie) lub jej odrzuceniu. Chodzi o dokonanie właściwego wyboru i pozostanie mu wiernym na zawsze i bez względu na wszystko.
„My” z patriotycznego punktu widzenia to nie osoby pod każdym względem identyczne. Oprócz cech łączących istnieją także różnice, ale podobieństwa są znacznie ważniejsze niż to, co różni.
„Oni” natomiast nie są różni pod każdym względem, ale są różni pod zasadniczym, istotnym względem. Za ten zasadniczy element odróżniający należałoby uznać kulturę. Patriotę charakteryzuje życzliwa tolerancja różnorodności kulturowej, między innymi mniejszości etnicznych, religijnych, oraz odwaga w mówieniu własnemu narodowi rzeczy, których ten wolałby nie słyszeć. Miłość do ojczyzny to także umiłowanie ludzi – rodaków, choć czasami jednak łatwiej jest kochać abstrakcyjny naród niż jednostki go tworzące.
Miłość do Ojczyzny jest formą miłości bliźniego i jako taka wiąże się z czwartym przykazaniem Dekalogu – zatem jest konkretyzacją uniwersalnego nakazu miłości Boga i bliźniego. Miłość do Ojczyzny nie jest jednak wartością absolutną, gdyż – podobnie jak miłość do rodziny – dla chrześcijanina jest ona etapem na drodze do ojczyzny niebieskiej, obejmującej wszystkie ludy i narody.