BÓG W ZWIERCIADLE POEZJI

Księga nad księgami

KS. ADAM R. PROKOP

Najważniejsze nie są kwestie dostojności okładki, jej metalowe okucia, w środku zaś kunsztowne ilustracje, ręcznie malowane inicjały czy jakość papieru.
Nie chodzi przecież o koneserską bibliofilię, ale o lekturę tekstu. Odnosi się to do każdej książki, ale zwłaszcza w przypadku Pisma Świętego łatwiej znaleźć posiadaczy niż czytelników.
Mimo że stanowi ono najważniejsze pisemne świadectwo wiary chrześcijańskiej, jego znajomość wciąż pozostawia wiele do życzenia. Na usta ciśnie się uśmiech przy wspomnieniu anegdoty, którą ks. Aleksander Radecki opisał w zbiorze Radość w codzienności: kobieta kupiła egzemplarz Biblii w księgarni, po czym próbowała go zwrócić, ponieważ było tam zbyt wiele Starego, a za mało Nowego Testamentu.
Powszechnie wiadomo, że są w księgach obu Przymierzy pasaże trudne, żmudne, a nawet nudnawe, ale są tam też znaczące zabytki i perły literatury światowej, które można wiele razy czytać, a następnie zachwycać się nimi za każdym razem na nowo. Ze względu na charakter niniejszej rubryki wyróżnione zostaną oczywiście teksty poetyckie: jedna z pierwszych antologii poezji religijnej, czyli Księga Psalmów; niezwykły w swej interpretacyjnej wieloznaczności poemat miłosny, jakim jest Pieśń nad Pieśniami; a także fragmenty z dzieł prozaicznych, ale zawierających na wskroś liryczne utwory, jak na przykład pieśń dziękczynna Izraelitów po przejściu przez Morze Czerwone w Księdze Wyjścia, hymn trzech młodzieńców w Księdze Daniela czy prolog Ewangelii wg św. Jana.
Aczkolwiek w Piśmie Świętym nie chodzi też przecież o kunszt literacki czy poetyckie wysublimowanie – najważniejsza pozostaje przekazana tam treść. Przy czym jej podstawową funkcją nie jest informowanie: objawione księgi nie są zbiorem podręczników w zakresie historii, teologii, tudzież przyrodoznawstwa.
Fundamentalną funkcją Słowa Bożego pozostaje performatywność, tutaj rozumiana jako realna przemiana życia oraz codzienności odbiorcy. O tym traktuje prezentowany utwór. Chyba nikomu nie trzeba wyjaśniać jego przesłania, opisującego rzeczywisty wpływ natchnionych treści zawartych w księgach Starego i Nowego Przymierza a świat uczuć, myśli oraz działań podmiotu lirycznego.
Choć naturalnie w przypadku Biblii czasem nie wystarczy przeczytać raz, by wszystko zrozumieć, do tego dochodzą przecież kwestie powiązania własnej interpretacji z hermeneutyką wykładni ortodoksyjnej Tradycji i katolickiego Urzędu Nauczycielskiego. Mimo to początek stanowi zaplanowanie czasu, wyjęcie Pisma Świętego z regału, ewentualne odkurzenie woluminu, jego otwarcie oraz lektura.

KS. ADAM R. PROKOP

AARON BURDEN/UNSPLASH.COM

ELIGIUSZ DYMOWSKI

Biblio Święta

Biblio Święta –
Siostro moich natchnień
Piastunko myśli
Czarodziejko stworzeń

Jakimi słowami
mam dziś nazwać Ciebie

Skoro sam Duch Święty
wyrzeźbił Twe kształty?

Biblio Święta –
Proroczy dziejopisie Boga
Cieniu wiecznej Jasności
Pocieszycielko smutnych
Towarzyszko samotnych
Przewodniku zabłąkanych

Nie daj wytchnienia moim oczom
pomóż mi otworzyć usta

Niech serce do woli się wypłacze
abyś mogła spokojnie zasnąć
na powiekowym dywanie

O. Eligiusz Dymowski OFM Conv. (ur. 1965) pochodzący z Mazowsza, a obecnie pełniący funkcje zakonne w Krakowie doktor teologii zajmujący się jej wymiarem naukowym oraz poetyckim. Od lat publikuje wiersze, tłumaczone na inne języki, działa ponadto w wielu stowarzyszeniach łączących polskich literatów. Prezentowany wiersz pochodzi z tomu Dotyk pamięci (Białystok 2014).

Wszystkich chętnych do publikacji swoich prób lirycznych
w „Nowym Życiu” prosimy o przesłanie do pięciu tekstów
z załączonym biogramem.