dla dzieci

BOHATEROWIE BIBLIJNI

Barnaba – posłanie przez Ducha Świętego

Był bowiem człowiekiem dobrym i pełnym Ducha Świętego i wiary.
(Dzieje Apostolskie 11, 24a)

Świętego Barnabę poznajemy z Księgi Dziejów Apostolskich u początków powstawania Kościoła. Jego imię brzmiało naprawdę Józef, a Barnaba to przydomek nadany mu przez Apostołów – Syn Pocieszenia. Możemy na podstawie tego określenia domyślać się, jak dobrym był człowiekiem.
Józef-Barnaba pochodził z rodu Lewiego i był kuzynem Marka Ewangelisty (Jana Marka). Urodził się i wychował na Cyprze, w tej samej prowincji rzymskiej (Cypr-Cylicja) co Szaweł (późniejszy Paweł). To on przedstawił Pawła Apostołom i opowiedział im o jego nawróceniu. Przekonał ich, że mogą go przyjąć i ufać mu.
Gdy powstawał Kościół w Jerozolimie, Barnaba sprzedał swój majątek i oddał pieniądze Apostołom na zaspokajanie potrzeb wierzących.
Kiedy Dobra Nowina dotarła do Antiochii (Syryjskiej) i zaczęła się tam rozwijać wspólnota chrześcijan, Apostołowie wysłali właśnie Barnabę, by sprawdził, jaka jest sytuacja. Wysłano do Antiochii Barnabę. Gdy on przybył i zobaczył działanie łaski Bożej, ucieszył się i zachęcał wszystkich, aby całym sercem wytrwali przy Panu (Dzieje Apostolskie 11, 23). Postanowił wtedy sprowadzić Pawła do pomocy – odszukał go w Tarsie i przez cały rok wspólnie służyli w Kościele antiocheńskim. Obaj zostali wymienieni jako nauczyciele i prorocy tej wspólnoty. Razem też udali się do Judei, żeby przekazać jałmużnę chrześcijan z Antiochii dla wierzących, którzy cierpieli z powodu klęski głodu.
Wrócili do Antiochii wraz z Janem Markiem.
Stamtąd zostali wysłani w pierwszą podróż misyjną.
Gdy odprawiali publiczne nabożeństwo i pościli, rzekł Duch Święty: Wyznaczcie Mi już Barnabę i Szawła do dzieła, do którego ich powołałem (Dzieje Apostolskie 13, 2).
Warto zwrócić uwagę na to, jak żywa była obecność Ducha Świętego w tamtejszej wspólnocie. Duch Święty odezwał się do wierzących, a oni usłyszeli!
Nie wiemy, czy słyszeli te słowa wypowiedziane na głos, czy też w głębi serc – ale rozpoznali słowa Ducha i byli posłuszni otrzymanemu w ten sposób poleceniu. Wtedy odprawiwszy post i modlitwę oraz położywszy na nich ręce, wyprawili ich (Dzieje Apostolskie 13, 3).

ILUSTRACJA ANNA GRYGLAS

Paweł i Barnaba także mieli przekonanie, że wyprawa ta jest wolą Bożą wobec nich. A oni wysłani przez Ducha Świętego zeszli do Seleucji, a stamtąd odpłynęli na Cypr (Dzieje Apostolskie 13, 4). Tam, wraz z towarzyszącym im Janem Markiem, głosili Dobrą Nowinę.
Ajak my dzisiaj słuchamy Ducha Świętego? Czy słyszymy i rozpoznajemy Jego głos, Jego natchnienia?
Przecież On mieszka w sercach nas wszystkich już od dnia chrztu świętego. Jest dla ciebie przez cały czas dostępny, możesz się z Nim kontaktować i do Niego zwracać w każdej chwili. Możesz korzystać z Jego mocy, z Jego mądrości, wzmacniać się Jego miłością i ciągłą obecnością.
Czy robisz to? Czy różne twoje obowiązki – szkolne i domowe – albo inne zajęcia, także zabawy i przyjemności nie zagłuszają głosu Ducha Świętego w twoim sercu? Trudno usłyszeć Boży głos, kiedy wokół ciebie i w tobie panuje hałas, zamęt, pośpiech. Potrzeba trochę ciszy i zatrzymania się, żeby uczyć się ten głos słyszeć i rozpoznawać. To ważne, aby pośród wszystkich zajęć znaleźć czas na spotkanie z Duchem Świętym. On również dla Ciebie ma szczególne zadanie, do którego chce cię posłać.

EWA CZERWIŃSKA