BÓG W ZWIERCIADLE POEZJI

Prośba o Posłańców

MIROSŁAWA KUCHAREWICZ

COCOPARISIENNE/PIXABAY.COM

I dlatego też one bezsprzecznie bardziej od wszystkich innych bytów zasługują w swojej doskonałości na miano Aniołów, jako że najpierw na nie spływa światło Boskiej Zwierzchności i my dzięki ich pośrednictwu otrzymujemy święte objawienia, które przekraczają wszystkie nasze kategorie”.
Tak pisał Dionizy Areopagita w swojej Hierarchii niebiańskiej (tu w przekładzie M. Dzielskiej).
Aniołowie dla tego patrystycznego autora nie tworzą hierarchii ze względu na różnicę w doskonałości, ale dlatego, że stanowią społeczność ustanowioną przez Boga, która pozwala na uporządkowane przekazywanie daru Bożej łaski stworzeniom. Tworzą oni struktury zorganizowane wokół tegoż celu. Nierozerwalnie związani ze swoją funkcją, są jakby „kanałami przekazu”. Zatem termin hierarchia opisuje wzajemne zależności w znaczeniu nadprzyrodzonym, a nie naturalnym.
Areopagita podkreśla, że przekazywanie duchowych darów domaga się pośrednictwa. Bóg nie może przekazać ludziom światła bezpośrednio, a każdy w odpowiednim porządku otrzymuje dokładnie tyle, ile może przyjąć od ducha wyższego, oraz może przekazać łaskę w postaci, jaką jest w stanie przejąć.
Doskonała anielska społeczność została utworzona jako wzór dla hierarchii Kościoła, która nieustannie stara się naśladować tę niebieską. Podstawę różnicy między tymi porządkami stanowi fakt, iż porządek w strukturze hierarchii aniołów jest całkowicie nieprzekraczalny, a jego źródło to doskonałość Boga, natomiast w Kościele człowiek może według swej woli wpływać na ów porządek.
Duchowy świat, w którym są przekazywane nadprzyrodzone dary, jest światem idealnym, a hierarchia ziemska winna go naśladować z największą gorliwością. Starajmy się w Nowym Roku czynić to jak najlepiej i módlmy się o pełnienie woli Bożej oraz pełne uczestnictwo w hierarchii Kościoła, o której Dionizy Areopagita pisze, iż „symbolicznie odtwarza Boże działania” i „obdarza światłem odpowiadającym nieskalanemu i czystemu porządkowi boskich aktów”, przez co przekazuje działanie samego Boga, czy wręcz je uobecnia.
Złamane myśli opłatkiem wigilijnym mkną ku Świętej Zasadzie, celowi hierarchii Anielskiej i Kościelnej oraz centrum, z którego wszystko pochodzi.

Błagalna prośba o posłańców, przekazujących łaski możliwe do przyjęcia przez ludzi na miarę ich ułomnej natury, w liturgicznym okresie Bożego Narodzenia brzmi szczególnie. Zapewne ów mnich z przełomu V i VI w. po Chrystusie, a zarazem twórca pojęcia hierarchii wdzięczny byłby za poetyckie ujęcie porządku świata, jaki był opisał w swoich dziełach.

ADAM R. PROKOP

Niechże ten Twój
święty Anioł…!

 

Boże, wysłuchaj próśb anielonych,
gdy myśli łamie wigilijny opłatek!

Wyślij Serafinów pod wsze strzechy,
żarowi miłości daj rozsądzać waśnie,
a Cherubinowie niech lecą za braćmi,
mądrości nikomu nie powinni skąpić,
wespół zaś z nimi Tronów kolektyw,
by prawda rozbrzmiała wśród kolęd!

Chór Panowań niech też nie próżnuje,
skrzydło w skrzydło z zastępami Mocy
sprawiedliwość jak gwiazdy wieszając
na firmamencie wiecznego porządku
ku przestrodze tych sczezłych aniołów
skrzętnie kontrowanych przez Władze!

Niech Zwierzchności mkną ku narodom
ducha ich talent natchnąć ku Gwieździe!
Niechaj Siedmiu z Gabrielem i Rafałem
obwieszcza wszędzie drogi do Betlejem!
Niechby hufce Aniołów, które Stróżami,
gromkim Gloria zwyciężały ciemności!

Już to czynią, jak co roku, nieprawdaż?!
Boże, otwórz serca, oczy i uszy!

Adam Ryszard Prokop, angelolog, tudzież teolog, filozof, kapłan, poeta, dramaturg, wrocławianin, doktorant, niekiedy także publicysta, redaktor, reżyser i tłumacz.