KS GRZEGORZ SOKOŁOWSKI

redaktor naczelny

Św. Jadwiga – nauczycielka służby

Współczesny samorząd terytorialny można uważać za spadkobiercę samorządów miejskich. Miasta miały zawsze pewne formy autonomii i samorządności, natomiast na obszarach podmiejskich dominował system feudalny. Dziś samorząd terytorialny stał się jednolitym systemem obejmującym zarówno wioski, jak i miasta.
Znajdująca się na najniższym szczeblu tej struktury gmina powinna być jednostką o ludzkim, sąsiedzkim wymiarze, tak aby wszyscy jej członkowie wzajemnie się znali i mogli mieć osobisty stosunek do władzy samorządowej, która nie powinna być dla nikogo anonimowa.
Władza zaś powinna znać potrzeby i problemy wszystkich członków gminy. Istnienie samorządu jest gwarancją podmiotowego traktowania człowieka, któremu przysługuje prawo do zrzeszania się, wyrażania swoich potrzeb i pomocy, w określonych sytuacjach, ze strony państwa.
Oprócz samorządu terytorialnego funkcjonują inne stowarzyszenia.
Swoboda zrzeszeń zakłada ich rozmaitość, pluralizm celów i dążeń oraz środków działania. Dzięki temu społeczeństwo nabiera sprężystości i elastyczności, staje się swego rodzaju organizmem społecznym, którego członkowie, żyjąc własnym życiem, uczestniczą w życiu państwa, a faktycznie życie to tworzą.
Św. Jadwiga, księżna Śląska, a dziś nasza patronka, swoją postawą może inspirować współczesnych chrześcijan do aktywnej obecności w świecie. Chrześcijanin jest bowiem posłany do świata, aby przemieniać go w duchu Ewangelii, czyli czynić go takim, aby każdy człowiek niezależnie od swoich poglądów czuł się w nim bezpieczny i mógł traktować ów świat jako drogę prowadzącą do osiągnięcia osobistej doskonałości. Niechrześcijanom św. Jadwiga Śląska ukazuje, że wysoka pozycja społeczna czy pełnione funkcje polityczne nie są przeszkodą w zwykłej codziennej służbie wykluczonym, co więcej, przypomina, że większa władza to większy obszar odpowiedzialności.