Papieskie intencje

Apostolstwa Modlitwy
wrzesień 2017

M I S Y J N A / E W A N G E L I Z A C Y J N A

ABY NASZE PARAFIE, OŻYWIANE DUCHEM MISYJNYM,
BYŁY MIEJSCAMI, GDZIE PRZEKAZUJE SIĘ WIARĘ
I DAJE ŚWIADECTWO MIŁOŚCI

W zaproponowanej przez papieża Franciszka intencji modlitwy akcent jest położony na ożywienie parafii, jako podstawowej struktury Kościoła, duchem misyjnym. Tylko takie ożywienie w duchu wiary daje szansę, by parafie były miejscami, gdzie przekazuje się wiarę i daje świadectwo miłości.
Dla zrozumienia papieskiej intencji misyjnej na miesiąc wrzesień dobrze jest odwołać się do ważnego dokumentu Jana Pawła II poświęconego działalności misyjnej Kościoła, czyli encykliki Redemptoris Missio z 7 grudnia 1990 r. Papież przypomniał w nim pozytywne owoce refleksji teologicznej w Kościele na temat działalności ewangelizacyjnej.
Podkreślił, że wśród pasterzy i wiernych Kościoła dochodzi do głosu świadomość, „że misje dotyczą wszystkich chrześcijan, wszystkich diecezji i parafii, instytucji i organizacji kościelnych” (nr 2). Zwrócił przy tym uwagę na tendencje negatywne objawiające się w zahamowaniu i osłabieniu gorliwości misyjnej Kościoła względem niechrześcijan, co winno niepokoić wyznawców Chrystusa.
Misje bowiem są sprawą wiary, a „wiara umacnia się, gdy jest przekazywana” (tamże).
Pisząc o potrzebie misyjnego wymiaru w duszpasterstwie, Jan Paweł II używa dwóch słów: „zasadniczy” i „zwyczajny”.
Czytamy w dokumencie: „Kościoły lokalne winny zatem ożywiać swą działalność duchem misyjnym, jako zasadniczym elementem ich duszpasterstwa zwyczajnego w parafiach, stowarzyszeniach, grupach, zwłaszcza młodzieżowych” (nr 83).

Misyjna procesja z darami podczas Mszy św. jest
formą formacji misyjnej dzieci i młodzieży

ŁUKASZ CZECHYRA/FOTO GOŚĆ

Jaki z tego wypływa wniosek?
Duszpasterstwo misyjne winno być zasadniczym elementem działalności duszpasterskiej podejmowanej w naszych wspólnotach. Nie może więc być jedynie okazjonalnym dodatkiem czy czymś nadzwyczajnym, np. tylko przy okazji tygodnia misyjnego obchodzonego w Kościele.
W świetle papieskiego nauczania należy postawić pytanie i uczciwie uczynić rachunek sumienia: w ilu polskich parafiach świadomość odpowiedzialności za dzieło misyjne Kościoła jest pielęgnowana? Co naprawdę czyni się, aby pobudzić wiernych do zainteresowania sprawami misji?
Czy troska modlitewna i materialna na rzecz misji przeniknęła codzienność duszpasterstwa parafialnego, grup i wspólnot obecnych w parafiach? Jestem przekonany, że jest bardzo wiele do zrobienia w zakresie pełnej odpowiedzi na nauczanie Jana Pawła II.
A sposobów na ożywienie ducha misyjnego jest bardzo wiele i można je realizować w ramach duszpasterstwa zwyczajnego. Jednym z nich jest regularne organizowanie nabożeństw misyjnych i podjęcie wspólnotowej modlitwy o powołania misyjne, za misjonarzy i za narody, które nie znają jeszcze Jezusa Chrystusa. Innym sposobem jest objęcie opieką duchową i materialną konkretnego misjonarza lub misjonarki, których będzie się znało z imienia i nazwiska.
Na misjach pracuje wiele Polek i Polaków, którzy czekają na takowe wsparcie. Przy okazji ich przyjazdów na urlop do Ojczyzny można ich zaprosić do parafii, by usłyszeć ich świadectwo dzielenia się wiarą. Kolejna forma budzenia wrażliwości misyjnej w parafii to Misyjne Apostolstwo Chorych.
Jest ono adresowane do wszystkich, którzy cierpią na ciele lub duszy, osób starszych, samotnych i opiekujących się chorymi. Z myślą o zaszczepieniu wśród najmłodszych idei misyjnej działa Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci.
Czy podejmiemy wyznaczoną przez papieża Franciszka intencję i czy ona ożywi nasze parafie w zakresie działalności misyjnej?

KS. BOGDAN GIEMZA SDS