Do Wrocławia przybywał wiele razy

Najprawdopodobniej pierwsza wizyta ks. Karola Wojtyły we Wrocławiu
miała miejsce 13 września 1949 r., gdy jako wikariusz parafii św. Floriana w Krakowie
sprawował Mszę św. w kościele św. św. Stanisława, Wacława i Doroty.
Podczas wakacji w latach 1955–1957 jako duszpasterz akademicki wędrował
z młodzieżą po Sudetach i Kotlinie Kłodzkiej.

KS. GRZEGORZ SOKOŁOWSKI

Nowe Życie

Prymas Polski kard. Stefan Wyszyński (w środku)
i kard. Karol Wojtyła podczas uroczystości
25-lecia polskiej administracji kościelnej na Ziemiach
Zachodnich i Północnych. Wrocław, 3–6 maja 1970 r.

ZDJĘCIA Z ARCHIWUM OBSERWATORIUM SPOŁECZNEGO

Początek bliskich związków między Karolem Wojtyłą – księdzem, biskupem, kardynałem, papieżem a Dolnym Śląskiem to przede wszystkim osobiste kontakty z ks. Bolesławem Kominkiem – późniejszym kardynałem wrocławskim, oraz z ks. Józefem Majką – późniejszym rektorem wrocławskiego seminarium duchownego i wydziału teologicznego. Gdy bp Bolesław Kominek w 1956 r. i ks. prof. Józef Majka w 1970 r. przybyli na Dolny Śląsk, w przebogatym kolorycie swoich osobowości przywieźli także szczególną przyjaźń z krakowskim biskupem Karolem Wojtyłą. Otwartość na drugiego człowieka późniejszego papieża sprawiła, że nie ograniczył się on do dotychczasowych przyjaciół, ale pozwolił korzystać ze swojej duchowości, wiedzy i serca wrocławskiemu środowisku.
Wizyty Biskupa z Krakowa
Wiele było wizyt Metropolity Krakowskiego we Wrocławiu.
Już kilka dni po konsekracji biskupiej – 2 i 3 października 1958 r. – uczestniczył w spotkaniu duszpasterzy akademickich z całej Polski zorganizowanym przez ks. Aleksandra Oberca w Starych Bogaczowicach. Przybywał na uroczystości kościelne, brał udział w posiedzeniach Komisji ds. Duszpasterstwa Ogólnego. Dla kard. Wojtyły szczególnie przejmujące było zaproszenie na konsekrację biskupią pochodzącego ze Szczyrku w archidiecezji krakowskiej ks. Józefa Marka. Było to już w czasie choroby kard. Kominka, 27 grudnia 1973 r. Ostatni raz odwiedził chorego kard. Bolesława Kominka na cztery dni przed jego śmiercią. „Wyczułem, że czeka na te odwiedziny – wspominał kard. Wojtyła. – Kiedy zostaliśmy sami, zaczął mówić. Zorientowałem się, że to, co mówi, stanowi dla niego sprawę szczególnie ważną, którą chciał mi powierzyć. Tego, co wówczas powiedział, nigdy nie zapomnę. Zdałem sobie równocześnie sprawę, że nie mógłby tego powiedzieć bez takiego zaufania, jakie żywi się w przyjaźni”.
Wraz z przejściem do Wrocławia ks. prof. Józefa Majki i zainicjowaniem Wrocławskich Dni Duszpasterskich przyjazdy kard. Wojtyły wiązały się także z wystąpieniami podczas tych spotkań duszpastersko-katechetycznych. Kardynał Wojtyła był zawsze oczekiwanym mówcą i prelegentem.
Po śmierci kard. Bolesława Kominka (10 marca 1974 r.) związek Metropolity Krakowskiego z archidiecezją wrocławską trwał nadal. Na zaproszenie nowego ordynariusza – abp. Henryka Gulbinowicza – przewodniczył inauguracji roku akademickiego 1976/1977 na Papieskim Fakultecie Teologicznym oraz brał udział w uroczystościach 30-lecia powojennej historii wrocławskiego seminarium duchownego.
Kardynał Wojtyła miał także uczestniczyć w VIII Wrocławskich Dniach Duszpasterskich w sierpniu 1978 r., ale ze względu na konklawe po śmierci papieża Pawła VI nie mógł przybyć. Odczytano wtedy przygotowany przez Niego referat.

Biskupi zgromadzeni na uroczystości 20-lecia polskiej
administracji kościelnej na Ziemiach Zachodnich
i Północnych. Wrocław, 31 sierpnia 1965 r.

Uroczystości 700. rocznicy kanonizacji św. Jadwigi Śląskiej.
Trzebnica, 15 października 1967 r.

Konferencja Episkopatu Polski w 25. rocznicę utworzenia
polskiej administracji kościelnej na Ziemiach Zachodnich i Północnych.
Wrocław, 3–6 maja 1970 r.

ARCHIWUM WYDAWNICTWA BIAŁY KRUK

Kard. Wojtyła i kard. Kominek podczas święceń
biskupich ks. Józefa Marka. Wrocław, 27 grudnia 1973 r.

ARCHIWUM OBSERWATORIUM SPOŁECZNEGO

Koronacja figurki Matki Bożej Śnieżnej.
Wrocław Partynice, 21 czerwca 1983 r.

ARCHIWUM OBSERWATORIUM SPOŁECZNEGO

Jan Paweł II podczas nabożeństwa eucharystycznego
w katedrze. Wrocław, 31 maja 1997 r.

ARCHIWUM KURII METROPOLITALNEJ

Szczególna więź
Dzień wyboru kard. Karola Wojtyły na następcę św. Piotra w uroczystość św. Jadwigi, patronki Śląska (16 października 1978 r.), stał się zrządzeniem Opatrzności Bożej przeniesieniem związku z archidiecezją wrocławską na poziom bardziej duchowy. Jan Paweł II wspominał wielokrotnie w swoich przemówieniach powiązanie dnia elekcji ze wspomnieniem liturgicznym księżnej Śląskiej.
Nie zabrakło także zewnętrznych znaków pamięci o Wrocławiu, a było nim niewątpliwie wyniesienie do godności kardynalskiej abp. Gulbinowicza (25 maja 1985 r.).
Znając doskonale problemy z obsadzeniem archidiecezji po śmierci kard. Kominka, uwarunkowania i kulisy nominacji abp. Gulbinowicza, Jan Paweł II tą nominacją kardynalską chciał wskazać na znaczenie Stolicy Dolnego Śląska w strukturze kościelnej Polski.
Dolny Śląsk u Jana Pawła II
Spotkanie Jana Pawła II z mieszkańcami Metropolii Wrocławskiej miało miejsce na Jasnej Górze 5 czerwca 1979 r.
Wtedy też Papież przekazał wotum do Sanktuarium św. Jadwigi w Trzebnicy, w którym wcześniej bywał wielokrotnie – świecę paschalną oraz kielich mszalny. Mówił wówczas: „Proszę, abyście zanieśli to papieskie wotum do sanktuarium w Trzebnicy, miejsca, które stało się nową ojczyzną z wyboru św. Jadwigi, tak jak moją nową ojczyzną z wyboru stał się Rzym. Niech też to moje wotum dopełni tej długiej historii ludzkich wydarzeń, nieraz bardzo trudnych, a zarazem dzieł Opatrzności Bożej, jakie wiążą się z tym miejscem, z tym sanktuarium w Trzebnicy – i całą waszą ziemią”.
Papieskie pielgrzymki na Dolny Śląsk
Szczególne miejsce w historii Dolnego Śląska zajmują pielgrzymki Jana Pawła II do Wrocławia i Legnicy. Pierwsza pielgrzymka do Wrocławia miała miejsce 21 czerwca 1983 r.
Jan Paweł II przewodniczył wówczas na wrocławskich Partynicach Mszy św. i koronował figurę Matki Bożej Śnieżnej z Międzygórza, a następnie spotkał się we wrocławskiej katedrze z duchowieństwem archidiecezji. W homilii podczas Mszy św. nawiązał do Jezusowego błogosławieństwa z Kazania na Górze: „Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni” i ukazał św. Jadwigę jako tę, która pragnęła sprawiedliwości na śląskiej ziemi, jak też zatrzymał się na przypomnieniu o aktualności potrzeby sprawiedliwości w życiu społecznym. Wskazał także na św. Jadwigę jako „postać graniczną”, która nadal łączy naród polski i niemiecki, stając się orędowniczką wzajemnego zrozumienia i pojednania.

Papież życzył mieszkańcom Dolnego Śląska, by ich życie osobiste, rodzinne i społeczne opierało się, wedle wzoru św. Jadwigi, na przykazaniu miłości.
Jako przesłanie aktualne do dziś należałoby przyjąć słowa Jana Pawła II wówczas wypowiedziane: „Wszystkie wymiary społecznego bytu, i wymiar polityczny, i wymiar ekonomiczny, i oczywiście – wymiar kulturalny i każdy inny, opiera się ostatecznie na tym podstawowym wymiarze etycznym: prawda – zaufanie – wspólnota”.
Wyróżnieniem Wrocławia było powierzenie archidiecezji organizacji 46. Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego.
31 maja 1997 r. we Wrocławiu Jan Paweł II rozpoczął swoją kolejną pielgrzymkę do Polski. Program wizyty we Wrocławiu był bogaty, a złożyły się na niego: adoracja eucharystyczna i spotkanie z duchowieństwem w katedrze wrocławskiej, nabożeństwo ekumeniczne w Hali Ludowej (obecnie Hala Stulecia), Msza św. Statio Orbis zamykająca Kongres Eucharystyczny (1 czerwca 1997 r.) oraz spotkanie z delegacjami na 46. Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny. Ponadto Jan Paweł II obejrzał Panoramę Racławicką. Kongres był dziękczynieniem Bogu za dar wolności odzyskanej po panowaniu reżimów totalitarnych w Europie Środkowo-Wschodniej. Podczas Mszy św. kończącej Kongres Eucharystyczny wskazał Papież na wolność, która wymaga ładu: „chodzi przede wszystkim o ład moralny, ład w sferze wartości, ład prawdy i dobra”. Prawdziwa wolność to gotowość do służby i daru z siebie – tak realizowana buduje człowieczeństwo poszczególnych osób oraz więzi międzyludzkie. Wówczas też Jan Paweł II określił Wrocław jako miasto spotkania, które to stwierdzenie zostało przyjęte przez władze miasta jako hasło promocyjne.
2 czerwca 1997 r. Jan Paweł II odprawił Mszę św. w Legnicy, gdzie wskazując na Henryka Pobożnego, przypomniał o obowiązku każdego pokolenia oświetlania życia społecznego zasadami Ewangelii. „Wiara nie może być przeżywana tylko we wnętrzu ludzkiego ducha – mówił Papież. – Ona musi znajdować swój wyraz w zewnętrznym życiu społecznym”.

Statio Orbis, Msza Święta na zakończenie
46. Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego.
Wrocław, 1 czerwca 1997 r.

ARCHIWUM KURII METROPOLITALNEJ

Jan Paweł II na Ostrowie Tumskim podczas
VI pielgrzymki do Polski. Wrocław, 1 czerwca 1997 r.

ARCHIWUM KURII METROPOLITALNEJ

Papież poruszył ówczesne palące problemy społeczne, jak bezrobocie, niedostatek, problemy rodzin – są to zadania postawione przez Boga, by dać o Nim świadectwo w życiu społecznym.
Kontakty Jana Pawła II z Dolnym Śląskiem to także wizyty przedstawicieli regionu w Watykanie, listy i przesłania kierowane przy okazji różnych wydarzeń kościelnych i społecznych, a przede wszystkim osobiste spotkanie i związane z nimi doświadczenia licznych mieszkańców Dolnego Śląska z Papieżem. Wspomnienia z nich pozostają w naszych sercach jak swoisty skarb pielęgnowany i przekazywany przyszłym pokoleniom.
Zapraszamy do odwiedzenia strony internetowej: www.dowroclawia.pl oraz do lektury książki Jana Pawła II pt. Do Wrocławia przybywałem wiele razy… Kazania, wykłady i słowa pozostawione mieszkańcom Dolnego Śląska.