KS GRZEGORZ SOKOŁOWSKI

redaktor naczelny

Emanacja świętości

Cechą charakterystyczną fenomenu świętości jest jej emanacja.
Osoba święta kształtuje charakter tego, który się z nią styka, w sposób bezpośredni czy pośredni. Tak było również w dworskim otoczeniu św. Jadwigi. Jej świątobliwy styl życia wpływał na pragnienie świętości opartej na głębokiej wierze w Boga u najbliższych księżnej, czego przykłady niesie ze sobą bogata historia Śląska. Osoby jej bliskie zapisały się w historii nie tylko w granicach śląskiej ziemi, ale przez swoją wieloraką działalność wpływały na kształt średniowiecznej Europy, szczególnie angażując się w obronę chrześcijańskiego oblicza kontynentu zagrożonego najazdami mongolskimi.
Świętość Jadwigi to przede wszystkim miłość do Boga i drugiego człowieka bez względu na jego pochodzenie, stan czy posiadany majątek. Jadwiga uczyła tego na swoim dworze zarówno książęcą rodzinę, jak i osoby duchowne, urzędników kancelarii książęcej, służbę i każdego napotkanego przez siebie człowieka. Czyniła to przez własny styl życia: surową ascezę, głęboką wiarę, pokorę, cierpliwość, dzieła miłosierdzia, które z kolei stały się podstawą i najbardziej znanym rysem jej postępowania, a także wierność powziętym postanowieniom.
Idee i wzorce wskazywane przez Jadwigę nie odnoszą się tylko do czasów średniowiecza, ale przez wieki są cały czas aktualne, brane
w nowoczesną szatę i współczesny przekaz mogą i nas żyjących w XXI w. wiele nauczyć i zbliżyć do Boga, bo świętość, jak cała sfera nadprzyrodzona, jest ponadczasowa. Św. Jadwiga jest i dziś nauczycielką życia prawdziwie ewangelicznego. Mówił o tym Jan Paweł II w 1983 r.: „Trzeba, abyście wy, którzy znaleźliście się tu na Dolnym Śląsku, którzyście się tu urodzili i wyrośli, na śladach waszej wielkiej patronki, matki Piastów, odczytywali niejako na jej kolanach Ewangelię, tak jak odczytywały jej rodzone dzieci”.