BÓG W ZWIERCIADLE POEZJI

Głos duszy i obrazy miłości

KARINA BARADZI

Głos duszy i obrazy miłości – tymi słowami można opisać treść wierszy Jolanty Siejki, zawartych w tomiku Nadzieja (Świdnica: Głos Maryi, 2015), którego całkowity dochód ze sprzedaży został w całości przekazany na potrzeby świdnickiego hospicjum. Publikacja ta wypełniona jest poezją religijną, poruszającą zagadnienia trzech cnót teologalnych: wiary, nadziei i miłości, niemniej jednak tematyka w niej zawarta jest interesująco zróżnicowana.
Główną rolę odgrywają wiersze poświęcone Najświętszej Maryi Pannie: ona wzbudza w nas dobro, ale też przypomina, czym jest piękno. Poetka zwraca się w swoich wierszach także do własnej matki, pozostając wdzięczną za jej matczyną troskę, wyraz nieśmiertelnego rodzaju miłości, którego trwałość polega na tym, że upływ lat potrafi tylko go umacniać; autorka doskonale rozumie to uczucie, gdyż sama jest matką, a chwile spędzone z rodziną są jej szczęściem.
W tomiku Nadzieja, którego tytułowy wiersz został tu opublikowany, autorka przeplata akty wiary z refleksjami odnoszącymi się do codzienności. Według poetki świat może być piękny, a życie szczęśliwe, jeśli człowiek będzie się kierował właśnie tymi trzema cnotami: wiarą, nadzieją i miłością. Tylko te wartości, wspomagane pogodą ducha, mogą pomóc w znoszeniu trudów codzienności, jak również wyraźnie pokazać, ile uroków może mieć zwykły dzień.
W ten sposób przedstawione zostaje, że świat nie jest tak szary i ciemny, jakby się czasem mogło wydawać. Według poetki „świat jest pełen dobra i nadziei”.
Wiersze Jolanty Siejki długo będą tkwić w szufladach czytelników, a niewykluczone, że nawet dotrą do ich serc.
Być może ta poezja pomoże im usłyszeć głos własnej duszy i według niego kształtować życiową ścieżkę. Może też nakłoni do patrzenia na bliźnich przez pryzmat miłości, tak aby w ten sposób dostrzegać piękno oraz szczęście wokół siebie. Warto by było, gdyż tylko taka postawa otwiera drzwi, przed którymi stoi Bóg.

KOLAŻ MWM

JOLANTA SIEJKA

Nadzieja

 

Każdy mój oddech to przemijanie,
W nim jest tyle samo rozpaczy co nadziei.
Rzeka czasu zalewa powoli tereny
Z obszaru mojego cichego życia.
Przylądek nadziei daje mi wiarę,
Wiara pobudza i buduje miłość.
A miłość jak morze zalewa moje serce.
Dałeś mi rozum i wolną wolę,
Abym potrafił w Ciebie uwierzyć.
Pokazałeś mi oazę nadziei,
Abym mógł zobaczyć swoje jutro.
Nawet po śmierci wypłynął z Ciebie
Ocean miłości dla mnie.
Z bagażem wiary chcę wsiąść do Twej łodzi,
Z nadzieją, że dopłynę do Twojej przystani,
I obmyje mnie Twoje miłosierdzie.

Jolanta Siejka, ur. 1953 r. w Jaworzynie Śląskiej, poetka i malarka, prywatnie żona Edwarda, matka dwóch córek.
Na jej wrażliwość estetyczną znacząco oddziałała postać ks. kan. Jana Czajki (1930–2003). Od lat pozostaje zaangażowana w świdnicką działalność duszpasterską, m.in. chór, hospicjum oraz gazetkę parafialną.

Wszystkich chętnych do publikacji swoich prób lirycznych
w „Nowym Życiu” prosimy o przesłanie do pięciu tekstów
z załączonym biogramem.